De groep start vol moed (maar ook twijfel) aan de klim van de vulkaan Concepción, 1600 meter hoog. Iedereen wil tot het uiterste gaan, voorbij de grenzen van hun beperkingen. Ze moeten op één dag tijd tot op 1000 meter raken, want dat is de enige plek waar ze kunnen overnachten. Pieter jaagt de groep op om dat doel te bereiken. Iedereen gaat ver; te ver? Vincent stort ineen. De groep zoekt oplossingen om met iedereen samen boven te raken.
26 reacties op “aflevering 3”
Cera lanceert ‘Zet je in beweging’. Hiermee wil Cera sport- en bewegingskansen scheppen voor alle mensen met een handicap. Daarvoor is 250.000 euro ter beschikking! Iedereen die een project wil indienen met en voor personen met een handicap kan dat nog tot 20 december. Lieve Blancquaert en Marc Herremans zijn de enthousiaste meter en peter.
Fotografe Lieve Blancquaert vergezelt de groep op deze unieke tocht. Uiteraard heeft zij ook haar fototoestel mee. Van haar fotografie kon je al op deze site genieten, nu heeft ze het avontuur vereeuwigd in een boek.
open ondertitels op dinsdag
Op dinsdagochtend kan je naar Voorbij de grens kijken met open teletekstondertiteling. Dat betekent dat doven en slechthorenden het programma ook kunnen opnemen mét ondertiteling. De klassieke teletekstondertiteling kan namelijk meestal niet mee worden opgenomen.
proficiaat lieve blancquaert en bedankt voor zo’n mooi programa dat ge voor ons hebt gemaakt.Iedere week kijk ik met de tranen in me ogen soms kan ik me tranen niet bedwingen als ik zie hoe ze vechten om hun doel te berijken echt prachtig. Ik heb groot respect voor ze alle 10 echt waar. Nogmaal bedankt dat ge van me maandagavond een emotionele avond maakt.En wij durven dan eens klagen als we hoofdpijn hebben!!!! terwijl deze 10 gewoon ervboor gaan. 1 woord prachtig!!!!!!!!
wow, wat een mooi programma is dit.
Ik woon in Nederland in Den Haag en wij kunnen 2 belgische zenders ontvanger één en ketnet. wat ben ik blij dat dit programma ook voor ons hollanders te bekijken is. iedere maandag avond zit ik met tranen in mijn ogen naar het scherm te staren te kijken hoe ver mensen kunnen gaan wanneer ze echt iets willen bereiken. Geweldig!!! Bedankt voor deze serie!!!
Groetjes Roxanna
Nee dit is voor mij niet zomaar TV. Deze reis gaat over het leven zelf en de les die ik krijg is voor mij één van de meest fundamentele namelijk deze van respect, van hoe mensen zich mét en ten opzichte van elkaar kunnen bewegen. Maar vanwaar dan deze eigenaardige “cultuurshock”? Waarschijnlijk omdat je hier eens niét geconfronteerd wordt met ego’s maar met wat er achter zit. En het ís zo, elk van hen verlegt zijn grenzen maar het gaat hier over meer dan louter die fysieke strijd. Deze mensen zijn voorvechters tot elkaar respecteren, tot rekening houden met elkaar. Het feit dat we verbaasd zijn over deze solidariteit betekent dat - hoe essentieel menselijk ook - dit niet zo evident is, wij dit blijkbaar niet zo goed hebben geleerd.
Deze mensen door omstandigheden wel. Zij hebben dit in volle bewustzijn ontwikkeld en hebben er in volle bewustzijn mee leren leven ( denk aan Jef in zijn familie en Sam in zijn dorp ). En zij drukken je met de neus op niet zo fraaie feiten en dàt maakt ze volgens mij tot helden. Zij slagen in iets waar we zo vaak blind voor zijn: inzicht in de essentie van de mens, wat ons onderscheidt van “niet-geciviliseerden”. Daarom ook vind ik het belangrijk te kijken doorheen de inspanning, zelfs doorheen mijn emotie.
Dit gaat duidelijk veel verder dan een simpel reisverslag. Het kon net zo goed gaan over de mens in de derde wereld, begrip voor de kankerpatiënt met zijn vragen, problemen en reacties, of discriminatie van arme mensen, homo’s, dikke mensen, stotteraars, daklozen, alleenstaanden, … Herleid iemand niet tot één aspect of criterium waardoor je die makkelijker kan wegduwen of isoleren ( of het nu een medische inhoud is, een karaktertrek, een fysieke eigenschappen of what ever ) maar probeer te kijken naar de mens zelf. En die verschilt in wezen heus niet zo veel van onszelf. Het verschil zit in een klein ( en ja, eventueel niet zo klein ) detail. Chapeau mensen !!
Als persoon met een ernstige handicap krijg ik een dubbel gevoel bij de serie. Enerzijds heb ik een grote sympathie voor elke deelnemer individueel, het gaat hier om mooie mensen. Anderzijds erger ik me steeds weer aan de uitlating “ondanks” hun handicap. Deze mensen doen dit “met” hun handicap! Is het overigens zonodig dat men de handicap overwint? Mag men de handicap ook niet gewoonweg aanvaarden, niet over de grens willen gaan uit respect voor het lichaam zoals het is? Aan heel wat “normale” mensen zou men dergelijke tocht afraden; op het gevaar af dat deze mensen met een ernstige handicap er achteraf blijvende bijkomende letsels aan overhouden, worden zij mijns inziens misbruikt voor een televisieshow. Het zal de VRT een worst wezen als er achteraf pijnlijke gevolgen ontsaan. Is het verder nodig dat men personen met een handicap als een aparte groep gaat beschouwen? Zo van wij en zij. Dit gevoel krijg ik. Personen met een ernstige handicap die zich gewoon integreren in de “gewone” maatschappij komen zelden of nooit aan bod. Dat een bank nu ook brood ziet in het opvoeren van personen met een handicap, vind ik beneden alle peil.
Waar wil men naartoe? Ik krijg het pijnlijke gevoel dat men zijn handicap of ziekte niet meer mag aanvaarden. Kan men de handicap of ziekte niet overwinnen, dan pleegt men best euthanasie.
1. 25 jaar geleden behoorde ik ook tot de doelgroep… nu zijn mijn gewrichten te hard versleten door de té grote uitdagingen aan mijn lichaam opgelegd omwille van “grenzen verleggen en willen bewijzen dat “. 2. Ik ga akkoord met Wim: “wanneer komen mensen met een handicap aan het woord die gewoon geïntegreerd zijn”. 3. Ik voel me bij het zien van deze uitzending niet goed.
Er hangt een sfeer van voyeurisme, van amateurisme ook. Met een beetje groepsdynamiek en met een minder hoog gegrepen doel, met eventuele materiële hulp, met wat meer tijd, waren Vincent, Anita en Henk ook met hun eigen lijf tot bij de groep geraakt. Gewoon prachtig hoe Anita, Henk, Vincent en Sam er “zelf, desnoods op hun achterste” willen komen. Pieter heeft daar een slechte, egoïstische rol gespeeld, door de druk, de tijdsdruk op te drijven, hij ontneemt hun iets zeer belangrijks, eigenlijk het belangrijkste, want waarom zouden ze anders zo’n grote uitdaging, zo’n marteling eigenlijk, aangaan? Waarom niet een eerste kampplaats opstellen op 500 of 600 m hoogte, dus er gewoon een dag meer over doen. Of kon dat niet meer voor het VRT budget?
Ten slotte: hoed op voor de 10 deelnemers en voor de fotografe, zij speelt een niet te onderschatten rol.
wordt vervolgd…
Ook ik keek weer met tranen in mijn ogen. Geweldig programma. Lof voor alle die er aan meegewerkt hebben. Hoop dat ook Pieter tot het inzicht kwam,’’samen uit samen thuis'’. Dat moet het doel zijn, en zal de kroon op de geweldige prestatie zijn.
Ik heb één vraagje , Julie is nog niet aan bod gekomen?
Doet ze wel mee ?
Voor de rest , zeeeer goed programma.
Eerst en vooral zou ik willen zeggen dat ik het een heel goed programma vind. Het is zo eens iets anders dan al die andere opgeklopte commerciële programma’s. Verder zou ik willen zeggen dat ik echt respect hebt voor alle 10 want hoe ge het ook draait of keert ik zou het niet kunnen! Vind het alleen spijtig dat mensen zo negatief reageren op wat Pieter gisteren zei. Ik geef eerlijk toe dat ik er eerst zo ook over dacht. Maar als je nadenkt over zijn bedoelingen is daar helemaal niks verkeerd mee. Ze konden alleen maar overnachten op 1000 meter hoogte en het enige wat die jongen wilde bereiken is dat ze daar alle 10 heel geraken. Al eens nagedacht wat er zou gebeuren als ze daar niet waren geraakt voor het donker. Als het donker is zie je geen ondergrond, geen hindernissen en mekaar niet. Das super gevaarlijk. Het is gewoon spijtig dat mensen die hun mond durven opentrekken weer maar eens gestraft worden. Het doel van het programma is toch mekaar leren aanvaarden hoe we zijn? Misschien moeten we dat iets ruimer nemen en karakters niet zomaar veroordelen maar eens verder kijken dan wat er gezegd wordt. Bedoelingen zoeken achter daden en woorden voor we veroordelen.
super tof progamma maar………..niet zo tof van Pieter gisteren
hij verstoorde de groep totaal en probeerde iedereen tegen elkaar optezetten
wat is het belangrijkste elkaar helpen of alleen op de top staan
ik heb me dan ook verschrikkelijk zitten ergeren
maar wel waanzin van de 9 ander
hopelijk zien we volgende week Jullie wat meer in beeld.
speciaal voor Pieter
EEN VOOR ALLEN , ALLEN VOOR EEN
Ik heb gisteren het programma gekeken en was erg onder de indruk. Ik werk in een activiteitencentrum voor gehandicapten en zou hun ook graag deze serie met onze clienten bekijken. Weet iemand waar ik de eerste drie series op internet kan bekijken?
Hoop dat iemand me hierbij kan helpen.
Alvast bedankt Groeten Christie
Na de prachtige reeksen over de “Zonnekinderen” opnieuw een reeks waar je haast sprakeloos van wordt! Ontroerend, zonder ook maar een zweem van sensatiezucht, je voelt echt de menselijkheid, de zorg, ja de liefde haast waarmee dit programma is gemaakt. Oprechte dank én een enorm proficiat voor de makers!
Een nóg grotere dank en een onbeschrijflijk grote bewondering voor elk van de deelnemers! De wijze waarop jullie laten zien wat mens-zijn betekent zou inspirerend moeten zijn voor zovelen! De manier waarop ieder van jullie zichzelf geeft, zich met zichzelf confronteert én zichzelf dan ook nog eens met alle kracht en zorg geeft aan de anderen is een majestatisch voorbeeld van wilskracht en grootmenselijkheid! Bedankt! Bedankt! Bedankt!
Waarom zijn mensen zo negatief tegenover pieter?
Hij heeft gewoon een vraag gesteld die ik heel logisch vond.
Natuurlijk wil je met alle boven geraken, het was haalbaar maar bij sommige duurden het gewoon te lang, en pieter zijn vraag was dan gewoon wat doen we op dat moment? als je weet da je niet op tijd boven geraakt..
En er was dan ook geen andere optie dan op die 100 meter te geraken, want er is toch gezegt dat het de enige plek was om te overnachten?
Beste, ik stuur deze mail vanop mijn kantooradres maar gelieve te antwoorden op mijn privé-Skynet-adres.
Op 12 oktober wordt in Hasselt tijdens het loopevent Dwars door Hasselt de 7de Handbikerace memorial Fernand De Bolle gereden. Deze race is enkel voor personen met een lichamelijke handicap bedoeld en de afstand is 15 km. Het is een organisatie van Golazo, de provincie Limburg en Rotaryclub Hasselt.
Ik werd getroffen door de inzet van Anita Verschueren en zou graag haar coördinaten (tel.- E-mail) vernemen om haar uit te nodigen om deel te nemen.
Met dank voor uw antwoord,
Jos Dessers
Genkersteenweg 428
3500 Hasselt
GSM 0477 30 07 09
ik vind het prachtig
chapeau voor iedereen die daar deelnam en mee was,Lieve, arts, camera enz ploeg…prachtig!!
ik leun volledig aan bij het schrijven van luk hierboven, ik kan het zelf niet zo verwoorden.
alleen begrijp ik de reactie van twee mensen met blijkbaar ook een beperking niet goed.
ik veronderstel dat er een atterij artsen, kiné’s enz mee waren…als ook verpleegkundigen.
die mensen zullen wel getest geweest zijn wat betreft conditie.
volgens mij is er nergens sprake dat de deelnemers niet zouden geintregreerd zijn in de maatschappij?? ze zijn het volgens mij wel. de ene werkt, de andere studeerde af, ze wonen alleen of hebben een gezin…ik zie ‘t probleem niet. en ik denk niet dat het opzet van programma is een gevoel van ” zij en wij ” te creeëren. als kijker sta je versteld over wat zij als mensen samen kunnen bereiken, en daar gaat het volgens mij om. enfin, ik vind het spijtig dat deze 2 mensen er een slecht gevoel bij hebben.
proficiat aan allen en het boek komt zeker tussen de andere boeken van Lieve en Annemie te staan.
Moeten wij,als valide mensen er geen voorbeeld achter nemen, wat een moed en zelfophoffering hebben deze mensen.
Prachtig programa
Dit is een prachtige prestatie van deze groep mensen. Het is echt lovenswaardig hoe deze mensen laten zien wat ze in hun mars hebben. Ik heb daar het grootste respect voor. ik denk dat we nog veel kunnen leren van deze mensen. werken in groepsverband is niet altijd even gemakkelijk en ook hier zal dat af en toe het geval zijn. toch zie je dat je samen tot prachtige prestaties kan komen. iEDEREEN KAN IETS, NIET IEDEREEN KAN ALLES. Ik zie dit elke dag in mijn klasgebeuren als leerkracht. door in groep te werken kom je vaker tot een beter resultaat.
proficiat.
Ik denk dat ik na het zien de tweede aflevering ook één van mijn grenzen heb verlegd… met name mijn ‘geduldstolerantiegrens’.
Wanneer bleek dat ik moest werken op het moment dat ‘mijn kaskrakers’ al hun inspanningen ten toon zouden spreiden (cfr. Vincent), heb ik onderstaande woorden verstuurd naar mijn vrienden, familie en kennissen.
Beste,
Graag laat ik weten dat er sinds 1 september een uiterst geslaagd programma is gestart op “één” http://voorbijdegrens.een.be/ (op maandagavond).
Voorbij de grens is een verhaal dat elkeen zal raken, maar nog meer… het zal ons laten stilstaan bij het feit dat we allemaal heel wat meer relativiteitszin zouden kunnen aan de man brengen, dan we momenteel eventueel al doen!
Ik heb alvast mijn maandag-avonden vrijgehouden om deze serie te volgen tot op het eind.. In de hoop dat het doel bereikt wordt door allen…
Want, ik weet uit eigen ervaring dat, als je het wenst uit je diepste diepten, je dan heeeeeel ver kan gaan om te komen waar je wilt.
Deze mail als oproep om graag ook te kijken naar “mijn belevingswereld”… De kijkcijfers kunnen er goed mee zijn, maar ook ons persoonlijk beeld naar deze omgeving toe. Waar klagen wij om???!!!
Als mensen denken of zeggen… “Amai Els, we bewonderen je”… dan denk ik… “Tja, zo ben ik geboren en zo zal ik ook gaan”.
Want weet… Ik zou nooit geweest zijn wie ik nu ben als ik gezond was geboren!!!
Veel kijkgenot!!!
Ik kreeg hierop heel wat positieve reacties binnen. Er werd me zelfs de vraag gesteld: ‘Els waarom ben jij daar niet bij?’. Ik had net hetzelfde idee in mijn hoofd gehad. Mijn vraag naar de redactie toe dus: Hoe/waar en wanneer zijn de kandidaturen gesteld geweest? Pech voor mij, dacht ik…
Als ik vannacht (om 00u05) nog naar de mooie beelden keek, kreeg ik opnieuw een lading energie door me heen. De mooie ondersteunende handen, voeten, armen, benen, krukken, schelpen, ogen, schouders, glimlachen, pep-talks (ook al was het soms maar ‘goed zo, kom op!), linten, machettes, paardjes en zo veel meer hebben er maar weer voor gezorgd dat ze alle 10 zijn boven geraakt!!!
Elk op hun eigen persoonlijke, unieke, respectvolle manier.
Ik denk daarbij dan aan mijn jonge Chiro-jaren… ‘Samen - één!’ onze kreet.
Ook deze keer ging mijn aandacht naar Henk. Hij kent, naar mijn inzicht, heel goed zijn persoonlijke mogelijkheden. Hij zoekt tot hij beter alternatief vindt en dit niet alleen voor zichzelf, maar ook voor zijn companen. Daarbij verliest hij nooit zijn rustige, zelfzekere houding (tot nu toe, want dat kan nog veranderen na verder verloop, nietwaar Henk?!)… Een houding die een voorbeeld kan zijn voor vele valide mensen om ons heen.
Trouwens, Henk, ik zie een wandeling met jou wel eens gebeuren… Jij op je fiets en ik op mijn paard, wat denk je ervan?! ;-)
Aan allen nog een stevige handdruk tot succes…
tot volgende week alweer,
Prutsken
prachtig programma! gisteren weer met tranen id ogen gekeken nr hun prachtprestaties - vraagje, kan ik deze deelnemers via één contacteren?
graag berichtje terug.
alvast bedankt!
Het is misschien wel over de grens, maar laten we daar niet te lang bij stil staan.
Het gaat ons vooral om wat deze mensen ons vertellen te hebben.
Luister dus vooral en kijk niet teveel naar wat ze doen, noch naar hun handicap.
Beste,
zou het kunnen dat mijn vorige reactie (21u54)niet werd gepubliceerd voor iedereen? Ikzelf krijg ze te lezen tussen de reacties, maar mijn vriendin vindt me niet terug tussen Davy ( 21u20) en Nele (22u05)…
Of heeft dit een bepaalde reden?
Beleefde groet, Els
RESPECT !!!!
Ik probeer nog een laatste (3e) keer mijn reactie te formuleren, in de hoop dat ze deze keer wel verschijnt op het net… ;-)
Ik denk dat ik na het zien van de tweede aflevering ook één van mijn grenzen heb verlegd… met name mijn ‘geduldstolerantiegrens’.
Wanneer bleek dat ik moest werken op het moment dat ‘mijn kaskrakers’ al hun inspanningen ten toon zouden spreiden (cfr. Vincent), heb ik een mail verzonden naar mijn vrienden, familie en kennissen met een oproep tot volgen van de serie!!!
Ik kreeg hierop heel wat positieve reacties binnen. Er werd me zelfs de vraag gesteld: ‘Els waarom ben jij daar niet bij?’. Ik had net hetzelfde idee in mijn hoofd gehad. Mijn vraag naar de redactie toe dus: Hoe/waar en wanneer zijn de kandidaturen gesteld geweest? Pech voor mij, dacht ik…
Als ik vannacht (om 00u05) - ondertussen al gisterennacht - nog naar de mooie beelden keek, kreeg ik opnieuw een lading energie door me heen. De mooie ondersteunende handen, voeten, armen, benen, krukken, schelpen, ogen, schouders, glimlachen, pep-talks (ook al was het soms maar ‘goed zo, kom op!), linten, machettes, paardjes en zo veel meer hebben er maar weer voor gezorgd dat ze alle 10 zijn boven geraakt!!!
Elk op hun eigen persoonlijke, unieke, respectvolle manier.
Ik denk daarbij dan aan mijn jonge Chiro-jaren… ‘Samen - één!’ onze kreet.
Ook deze keer ging mijn aandacht naar Henk. Hij kent, naar mijn inzicht, heel goed zijn persoonlijke mogelijkheden. Hij zoekt tot hij beter alternatief vindt en dit niet alleen voor zichzelf, maar ook voor zijn companen. Daarbij verliest hij nooit zijn rustige, zelfzekere houding (tot nu toe, want dat kan nog veranderen na verder verloop, nietwaar Henk?!)… Een houding die een voorbeeld kan zijn voor vele valide mensen om ons heen.
Trouwens, Henk, ik zie een wandeling met jou wel eens gebeuren… Jij op je fiets en ik op mijn paard, wat denk je ervan?! ;-)
Aan allen nog een stevige handdruk tot succes…
tot volgende week alweer,
Prutsken
hey ik vind jullie gehandicap echt erg maar
ik geloof i jullie dat jullie het kunnen
Hoi
Ik heb de eerste twee afleveringen gemist, maar maandag zapte ik toevallig naar één en ik kon niet anders dan blijven plakken bij dit programma. De kracht van dit programma vind ik het principe van “als groep de andere kant bereiken” tegenover alle “Expeditie Robinsons” en “Big Brothers” waarin het de bedoeling is om als individu een bepaald doel te bereiken, waarbij het doel de middelen heiligt…
Wel vind ik het heel jammer dat sommige mensen op dit forum de deelnemers zo persoonlijk “aanvallen”. Wat je op televisie ziet is een samenvatting van een hele dag. Tenzij je er zelf bij was, kan je niet weten wat er allemaal gezegd is en in welke context bepaalde dingen gezegd zijn. Ik wil hiermee niemand veroordelen, maar ik vind het wel jammer.
Ik kijk al uit naar de volgende aflevering.
hallo
ik ben een meisje van 11 jaar en zit in het 6de leerjaar ik zit bij een juffrouw “juf Ludwine” en zij kent sam van in het programma want ze heeft daar les aan gegeven en ze vond Sam de moedigste leerling ter wereld
we hebben ook een werk van hem mogen zien en het was prachtig
wat ik ook nog wil zeggen is dat ik het geweldig vind wat jullie doen en dat iedereen super tof is in dat programma en heel veel succes nog want ik kijk zeker elke week
doeii Kato
-xxx-