De groep is per helikopter naar Jontales gebracht, in het centrum van het land. Te paard trekken ze naar het oosten. Door de vermoeidheid ontstaan er ruzies en conflicten. Vooraleer ze de jungle intrekken, proberen Henk en Sam de brokken te lijmen, want als ze niet samenwerken wordt de jungletocht een grote mislukking.
25 reacties op “aflevering 5”
Cera lanceert ‘Zet je in beweging’. Hiermee wil Cera sport- en bewegingskansen scheppen voor alle mensen met een handicap. Daarvoor is 250.000 euro ter beschikking! Iedereen die een project wil indienen met en voor personen met een handicap kan dat nog tot 20 december. Lieve Blancquaert en Marc Herremans zijn de enthousiaste meter en peter.
Fotografe Lieve Blancquaert vergezelt de groep op deze unieke tocht. Uiteraard heeft zij ook haar fototoestel mee. Van haar fotografie kon je al op deze site genieten, nu heeft ze het avontuur vereeuwigd in een boek.
open ondertitels op dinsdag
Op dinsdagochtend kan je naar Voorbij de grens kijken met open teletekstondertiteling. Dat betekent dat doven en slechthorenden het programma ook kunnen opnemen mét ondertiteling. De klassieke teletekstondertiteling kan namelijk meestal niet mee worden opgenomen.
Beste,
Wij zijn leerkrachten van het buitengewoon onderwijs voor leerlingen met een mentale en fysieke handicap (SIBSO 5 Mytyl)
Wij zijn zeer enthousiast over de reeks ‘Over de Grens’ en zouden graag klasikaal de afleveringen kunnen bekijken. Bestaat er een mogelijkheid om reeds aan de dvd van heel de reeks te geraken? Wij willen hierrond een project opbouwen waarin de reeks, het boek en de tentoonstelling centraal staan. Ook wij gaan proberen onze grenzen te verleggen.
Wij zijn jullie zeer dankbaar voor dit inspirerend programma en hopen snel antwoord te krijgen omdat onze jongeren popelen om aan de slag te gaan.
Alvast bedankt en vriendelijk groeten,
Hilde en Lien
ik heb hier eigenlijk maar een woord voor : respect!
Hallo,
ik volg deze fantastische mensen gedurende de 5 uitzendingen…
Ik heb nog nooit zo ‘n aangrijpende reality reportage heb gezien! (in mijn 54 jaartjes).
Chapeau voor deze mensen!!
Ik heb géén lichamelijke handicap, en ben in het dagelijkse leven géén stilzitter. Maar wat zij daar realiseren… vele valide mensen zouden het niet kunnen…. een top van een vulkaan niet bereiken : is géén falen alleen maar omdat de wil er was en voor elk van hen de inzet tot hun persoonlijk uiterste, en dat uiterste is in het leven voor elke mens anders.
De ruzies van aflevering 5 , komen bij andere groepen ook voor, en dat meestal al vanaf de 5de à 6de dag… Allemaal normale gebeurtenissen, zoals Lieve B. dat ook zegt. ( in het begin tollereert een mens ook meer van de anderen, maar als de vermoeidheid toeslaat… ja, dat is menselijk hé !). En ik weet waarover ik praat, want ben in het verleden 10 jaar mee op kamp geweest (als kookmoeder), met KVG-kampen waarbij zowel anders validen als valide jeugd meeging. De 5de à 6de dag, ontpfofte de bom om daarna , na een goed gesprek, weer als de beste vrienden verder te doen.
Ja, ook mijn man en ik kijken uit naar de DVD en zullen ook het boek zeker in huis halen.
Aan :
Anita, Arnout, Henk, Jef, Julie, Pieter, Sam, Sven, Sylvie en Vincent : te gek wat jullie verwezenljkt hebben !
Fantastisch hetgeen jullie verwezenlijk hebben ! Respect en bewondering voor jullie alle 10 !
Groetjes,
Ola pola, wat zie ik nu??!!… Ik ben nog maar de 3e persoon die reactie schrijft deze keer… Wil dit zeggen dat ‘Voorbij de grens’ gewoonte, normaliteit wordt?! Zou wel een integratie-, rehabilitatie-gegeven kunnen zijn.
Te weten komen dat we vadaag niet halfweg de uitzendingen zitten, maar wel al aan de volgende week voorlaatste aflevering, gaf me even een spijtgevoel.
Alweer heel mooie fotografie, anatomie, biografie, biologie, filosofie… maar ook zweterie, afzienderei, vloekerie, goedmakerei, knuffelderie, schrikkerei, stimulie, doorzetterei,… en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan met de ie’s en de ei’s…
Mentale, spontane reacties, die door vermoeidheid naar boven komen, laten zien dat fysiek gehandicapten ook maar ‘mens zijn’… Met de ene een grotere draagkracht dan de andere, de ene een grotere overtuigingskracht dan de andere, de ene een grotere armkracht dan de andere, de ene een grotere verstandhoudingskracht dan de andere, maar allen samen… de kracht om verder te gaan!!!
De wijze waarop ‘mijn kaskrakers’ zich vandaag alweer hebben vertoond… Diepgang mensen,… diepgang!!!
Julie liet zich heel mooi zien!… ‘Samen of niet!’ Sylvie is voor mij een Vrouw met een grote V… Haar broer heeft gelijk gekregen, ze is ‘Groots’. Anita, een trots, die een heel lief klein hartje heeft! Vincent, die niemand ten laste wil zijn… en zich hiervoor de benen vanonder het lijf loopt! Sam die nooit klaagt. Arnout, die zich sterk voelt, maar ook hier beseft dat het niet altijd feest is. Jef, vandaag de man die alles kan! Althans dat werd zonder woorden verwacht van hem, zou dit komen omdat men ervan uitging dat hij toch niet hoort ;-) ? Pieter onze jonge strever, die begint te beseffen dat de groep er alleen geraakt ‘tesamen’…Sven, die overal aanwezig was, ook al is het donker voor hem. En dan, mijn Henk nog… De kreunende krachtstoten klinken me nog in de oren. Zijn zin tot onderhandelen rond doorzetten, rond zelfwaardegevoel, rond oplossingen zoeken,… Zich kunnen distantiëren van conflicten en gelijktijdig dezelfde conflicten weer op goede baan krijgen. Opgeven staat niet in zijn woordenboek, ook niet na zijn berg’trek’tocht… En dan denk ik aan mezelf, ‘No matter what, hell does not exist!’ Zijn oprechte lach maakt hem nog mannelijker dan hij al is en dan krijg ik opnieuw spijt dat er nog maar 2 afleveringen meer te volgen zijn… Maar wie weet, Henk, ‘Until we meet…??!!’
Ik kijk alvast opnieuw uit naar volgende week.
Greetz,
Prutsken
Vanaf het begin volg ik al dit programma, dat ik overigens heel mooi gemaakt vind én een hele uitdaging.
Sjappo ook voor de filmploeg, de fotografe (Lieve Blancquaert) en de medic … uiteindelijk moeten zij ook door de jungle (en ze worden buiten beeld niet op draagbedden gedragen). Ik zou het hen niet na kunnen doen.
Ik kan me wel voorstellen dat alles wat vertekend in beeld wordt gebracht, ze moeten uiteindelijk van 24 uur een uurtje televisie maken. Vandaar dat sommige conflicten en sensatie meer en ‘’normale’ momenten minder uit de verf komen.
Ook de verzorging voor en na de trektocht is blijkbaar vergeten, weliswaar voor de privacy maar wie een fysieke handicap heeft daar toch wat meer werk dan alleen wat opfrissen.
Voor de rest hoop ik dat de groep ook rekening houdt met Jef. Er zijn natuurlijk te weinig mensen om de rolstoelers te assisteren, maar toch. Misschien volgende keer een gemengde groep mensen met en zonder handicap ?
In elk geval duim omhoog voor iedereen die meewerkt aan het programma.
Martijn
aka Zeegroen @ Wordpress
Waauw twas weer een mooie aflevering, en ja weer enkele traantjes weggepinkt!
Vond het wat spijtig dat de ruzie tussen Anita en Vincent zo in beeld werd gebracht. Natuurlijk is er eens ruzie tussen de deelnemers maar had het gevoel dat het wat overdreven was. Het bleef zolang over dat conflict gaan…
Ik vind dat vooral Sven veel veranderd is. Door de afleveringen heen zag je hem openbloeien, je ziet hem zo genieten!
Zo te lezen ben ik niet de enige die een boontje heeft voor Henk.
Zie je wel Henk, gauw vind je de vrouw van je leven.
Zit weeral vol verlangen voor de volgende aflevering maar ben ook wat verdrietig, wetende dat er dan maar eentje meer volgt…
Nog een vraagje aan één, misschien kunnen jullie een grote chatsessie organiseren met alle leden. Iedereen kan dan een praatje slaan met zijn Favorietjes. Dat zou ik echt leuk vinden…
Tot volgende week
Hartelijk proficiat aan iedere medewerker en deelnemer van dit programma.
Wat we zien is pure realiteit zonder franjes.
Spijtig hebben we niet meer zulke uitzendingen.
Heb heel wat bewondering voor de gehandicapte mensen die dergelijk avontuur aandurven.
We kunnen er allen een voorbeeld aan nemen !
een heel dikke proficiat aan alle deelnemers maandag avond zit ik echt aan de tv gekluisterd spijtig dat er nog maar twee afleveringen te gaan zijn eindelijk een programma naar mijn hart
Met veel belangstelling volgen wij hier thuis dit programma. Ook ik ben geboren met een aangeboren afwijking aan mijn rechter been (vaatafwijking en orthopedische problemen), het aanvaarden gebeurt nu nog met vallen en opstaan.
Er is zo wel fysische als psychische pijn die men moet doorstaan maar ik probeer er het beste van te maken. En alsof dat nog niet genoeg is heeft onze dochter het autismespectrumstoornis. Nu kan je zeggen dubbel leed maar toch is er steeds moed om door te zetten. De dagen zijn zo verschillend, wanneer ik niet al te veel pijn heb, geniet ik dubbel en proberen wij hier in ons gezin er het beste van te maken en er zo veel mogelijk op uit te trekken. Voor het ogenblik wonen wij nog steeds in de Ardennen, maar zijn van plan naar Vlaanderen terug te keren, gezien er meer voorzieningen zijn voor Maud. Wat in dit programma aantoont, is dat er achter iedere handicap een persoon zit met elk z’n eigen karakter, gevoelens, emoties die iedereen op z’n eigen manier verwerkt. De ene sluit zich af, een andere schreeuwt het uit…. Iedereen moet leren niet in de eerste plaats naar de handicap te kijken maar vooral naar de warme persoonlijkheden die al deze mensen zijn!
Alle deelnemers mogen gerust eens naar de Ardennen komen voor een samen zijn !
Alvast bedankt voor de makers van dit programma en voor de deelnemers veel succes in alles wat jullie verder ondernemen !
Ook in Nederland wordt het programma bekeken. Ik vind het byzonder om te zien dat deze mensen allemaal een heel sterk karakter hebben. Hoeveel niet-gehandicapten mensen zouden het op de vulkaan opgegeven hebben? De omstandigheden waren toen zo extreem dat er geen expedities zouden zijn.
Alle complimenten voor de deelnemers en crew. Geweldige televisie!!
Lieve, Als ik het goed heb ga of ging jij mee naar de woestijn en jungle met verschillende pers met een lichte handicap.
Ik schrijf bewust lichte handicap omdat ik zelf een zware handicap heb en zelf niet zou moeten beginnen aan die uitstap, hoeveel wil ik ook zou hebben. Ik heb een zware spierziekte sma type 2 en ben voor elke banale handeling afhankelijk, toch woon ik alleen wat niemand in mijn plaats doet, maar anderen eerder thuis of in een instelling/woonvorm zit. Ik ben dus ook een vechter al is het op een ander vlak.
Dat je laat uitschijnen dat alles kan als je het maar wil vind ik dan ook een heel spijtig iets. Want zo zit het niet in elkaar, toch zeker niet voor mensen als ik, met zware aandoening. En dat kwests!
Heel erg, want sommigen zouden dan verlangen dat wij ook alles zelf zouden doen, maar het kan gewoon niet fysiek! Mensen denken iemand gezien te hebben in rolstoel, die te kennen en oordelen over een ander in rolstoel, ookal is de aandoening volledig anders.
De enige in die reportage die eens durft toegeven dat het niet gaat is Vicent, die vrouw Anita doet mss meer zelf, is dan mss meer optimist maar Vicent is meer realist, daarbij maakt Anita zich zelf belachelijk door geen hulp te willen vragen. Je kan dit dubbel bekijken; amai wat een moed, maar langs de andere kant, hoe zielig! Tis geen schande om hulp te vragen, soms kan je gewoon niet anders. Ik begreep het dan ook dat Vicent niet meer op dat paard wou na die val, logisch toch, wie wil nu 2x verlamd zijn of geraken of nog maar het risiqo nemen en die revalidatie doorgaan, terwijl Anita weer vooroordelen had daarover. Ik bedoel maar. Ze wil geen poetsvrouw omdat ze niet om kan met haar gebreken, maar ze heeft wel kritiek op iemand die de waarheid onder ogen ziet. Ik zeg niet dat je een handicap moet aanvaarden, ik ben zo geboren en mensen verlangen dan altijd dat je er beter mee omkan, tis klote en dat weet iedereen, hoe licht of zwaar, iets moeten afgeven of het nooit gehad te hebben, tis zwaar, maar je moet er mee leren leven.
Ik was van in het begin geen voorstander van dit programma, waarom;
1. omdat velen afgevallen zijn die dachten mee te mogen doen, daardoor ontzettend ontgoocheld zijn, ookal wist ik dat ze dit niet aankonden,
2. het geeft geen realistische kijk opt leven, het is pure sensatie, van bekijk eens die sukkelaars en wat die kunnen en dat zijn dan nog de goede sukkelaars.
De mensen met een zware aandoening die worden nooit in beeld gebracht, oft gaat over betaalde sex alsof wij dit niet gratis kunnen hebben, of al zwaaiend bij de koning en…
Die mensen met een zware handicap vechten nogthans veel meer in het dag dagelijkse leven, die kunnen niet zelf door de jungle of woestijn, die kunnen zelf niet alleen naar toilet of in bed of alleen eten, of gelijk wat…, die hebben meestal zelf geen partner die hun steunt, of kunnen zelf niet gaan werken en sociaal contact hebben met mensen, enz… Want ze liggen thuis in bed of rolstoel met pijn kunnen amper hun huis uit en zeker niet zonder assistentie.
Doordenkertje! Ik wil geen medelijden, zeker niet maar tis jammer dat je maar een klein deeltje van die wereld belicht. Bedoel dit niet kwaad maar het moest van men hart,… Buiten mijn mening over het prog, maak je wel prachtige foto’s!
Maggy
ik vind het een heel mooi programma, en ik en mijn broers kijken er elke week naar. Mijn jonste broer is 10 en denkt nu al wat beter na dat niet alles vanzelfs gaat. ik kijk ook al uit naar het boek, dat ik van mijn mama zal krijgen. ik vind het een zeer mooi en realistisch programma, en heb zeer veel respect voor iedereen die daar aan meedeed. :)
maggy je weet niet wat een vrouw anita vroeger was in haar zaak zij was een heel sociale vrouw wel met haar hart op haar tong en dan maakt ze dit mee waar zij nog sterker door geworden is
ik vind dit zo knap da ze al die handicaps hebben een toch op die berg een aan de jungle geraaken dat ze die tocht gaan maken een ik vind doove jeff eigelijk de uitgesloten van de ploeg een da vind ik ni zo leuk
x banaantje x
Wat ze allemaal doen om er te geraken, dat is gewoon geweldig.
Eigenlijk vind ik het spijtig dat Jeff uitgesloten wordt door de groep en dat Anita en Vincent ruzie hebben, door een stom ongeluk dat iedereen kan overkomen. Natuurlijk heeft Jeff gelijk, als hij opnieuw slecht valt en hij is volledig verlamd, wat gaat er dan met hem gebeuren? Dat beseft Anita spijtig genoeg niet. Iedereen wil er geraken, tot het einde.
Ik kan er maar 1 ding over zeggen: RESPECT
ik vindt het zeer mooi programma .
voor mij is het heel erg dat die mensen gehandicapt zij en voor mij krijgen ze heel veel respect . ik zou het zelfs niet kunnen en ik ben niet gehandicapt voor mij verdienen ze HEEL HEEL HEEL HEEL veel RESPECT
en ik krijg er zelfs tranen in mijn ogen van
ik ook zie naar dit programma maar wanneer ik er op het werk over begin is er blijkbaar niemand die er naar kijkt. Ik snap het niet. Dit is zo’n goed programma. Mijn mening is : IK STA VOL BEWONDERING voor al deze mensen en dan te bedenken dat we eens zeuren wanneer we in onze vinger snijden bij manier van spreken of zoals de dame aan de kassa van de supermarkt zei : er zijn mensen die morren over 0,5 eurocent die ze niet gekregen hebben bij een aankoop. Dit zijn maar peulschillekes dan wat de deelnemers meemakten. Ik neem elke gelegenheid die ik kan om de mensen over dit programma te spreken. Nog eens tof, tof, tof en nog eens TOF.
p.s. prachtige reportage en foto’s Lieve.
Maggy, ik bekijk het programma als een valide persoon. Wat jij zegt is grotendeels waar, er zijn mindervaliden die minder kunnen dan wat dit programma ons toont. Maar ik kijk ernaar vanuit een heel ander standpunt namelijke hoe (voor mij) mensen met zo’n handicap toch zo positief kunnen zijn.
En hierbij denk ik vooral aan Sam en Henk, in mijn ogen zijn ze zwaar gehandicapt, ik kan me absoluut hun situatie niet voorstellen, maar chapeau voor hun ingesteldheid.
En dat positieve van de deelnemers vind ik zo mooi!
ik heb bewondering voor iedereen en vind het héél jammer dat het programma op zijn einde loop.Ik ga ze toch missen. Wat een doorzettingsvermogen dat zij allemaal bezitten, het straalt kracht uit.
En zeggen dat wij soms een drama maken over iets klein, terwijl zij het zelf 10 keer moeilijker hebben.Proficiat aan allen.
Ben wat ontgoocheld in het programma: wanneer kunnen deze mensen eens echt genieten, of moet je, als je een handicap hebt,alsmaar je ‘grens verleggen” en afzien, zoals ze telkens weer herhalen in het programma? Het is niet meer aangenaam om naar te kijken.
Ook uitspraken zoals: alles kan, niets is onmogelijk, zijn overdreven.
Als je zo’n tocht meemaakt, is dat dan het enige bewijs dat je je handicap aankan? Ik heb zelf een handicap, maar heb zo’n uitdaging niet nodig om mezelf te bewijzen. Ik moet dat elke dag doen met gewone dingen.
En de reactie van Mevr. Blanquaert is soms ook betuttelend, zoals bv. een aanmoediging om te stappen:’ hup, hup, hup”, en ook na dag 14: als ‘ze in hun bedjes lagen….’ !! Het zijn geen kinderen.
Henk, je bent een prachtman, zowel uiterlijk als innerlijk! Heb net al een stukje gelezen in het boek van Lieve. Je rolstoel verdwijnt in het niets door je uitstraling en karakter.
lieve deelnemers!!!
even om te zeggen dat ik zéér veel respect voor jullie heb!!!! dit programma was een schot in de roos, zowel voor één als voor jullie, want door dit mee te maken leren jullie elkaar kennen. ik wil ook even zeggen hoeveel ik jullie bewonder…
de aflevering vorderden en ik zag heel wat vooruitgang…
ik studeer nu jeugd en gehandicaptenzorg. Ik heb altijd heel wat bewondering gehad voor mensen met een beperking. en nu met dit programma, stijgt in korte tijd.
jullie deelnemers, zie ik als unieke personen. Jullie leven van dag tot dag, met beide voeten in het leven!! egt mannen gunder zijt men idolen!!!
ik bewonder, en heb respect voor élke kandidaat apart:
- JEFF: Vaderfiguur– ik zie deze man als een vaderfiguur voor de ganse groep, een soort motor die de groep helpt drijft.. het mag gezegd worden!!! Ik snap zijn ontgoocheling soms in de groep, niet kunnen meepraten in de groep is vreselijk! Maar de manier hoe hij zich blijft inzettn voor de groep.. maakt me echt emotioneel!!! Ik wens ook zo’n vaderfiguur :)
- vincent: damn, die jongen heeft pech gehad tijdens de reis!!! maar toch doorgaan… man man, aan hem kunnen we echt een voorbeeld nemen.. ik voelde alles wat hij meemaakte: z’n pijn, z’n glorie, z’n moed,… het deed me zelfs traantjes wegpinken… :)
-Anita: onze krachtige vrouw, onze doorzetter. FEMINISME— dat is wat zij bewijst. en vooral op eigen kracht alles zelf doen… de dag op de vulkaan, daar was ik echt van geschokt. zij bleef maar gaan!!!
En trouwens ze heeft nog altijd het hart op de tong. en ze zal zich niet laten doen. wel jammer van het conflict tussen haar en vincent!!! you go, girl
- henk: eerst en vooral– wat een uitstraling heeft die zeg!!!!!! de eerste keer toen hij tevoorschijn kwam in het programma, donderde ik bijna uit mijn zetel…
en ik zeg het nu al, (en ik weet het zeker) de vrouwtjes liggen nu al aan zen voeten…
de kracht dat hij uitstraalt is onverbiddelijk!!!
- sylvie: die vrouw weet van aanpakken zeg!!! ik vind dat ze haar inderdaad niet mag laten doen, door de zogezegd grote mensen. maar ik noem hun niet groot hoor! ik noem HAAR groot. n groot hart, n grote uitstraling. dat kan je niet zeggen van (sommige) andere!!! ze is echt het zonnestraaltje van de groep.. altijd aan het lachen, door haar zie je wat een goede sfeer creeeren is :)
-sven: je groeit met de minuut… je zelfzekerheid… je doordachtzaamheid… je moed… vind het bijzonder ontroerend soms hoe je iemand ziet openbloeien in een groep… en je ziet het aan zijn gezicht, hij geniet ervan met volle teugen!!!
-julie: dit meisje heeft zo’n mooie persoonlijkheid– een levensgenieter, een doordrijver, een helpende hand, een verzorgster,… een zonnestraaltje…
-pieter: hmmm om toe te geven, kheb wel een boontje voor hem… door zijn groeiende persoonlijkheid, zijn aantrekkelijkheid, dat ook is gevormd door zn mannelijkheid en persoonlijkheid.. beetje een strever, maar o zo moedig… jaja deze mag wel eens voorbij mijn deurtje passeren :)
-arnout: de tocht door de jungle, de klim op de vulkaan, de wandeltocht lang de stille oceaan,… niets hield hem tegen, alles maakte hij door, en hij was de helpende hand voor degenen die het nodig hadden!!!! arnout je bent echt heel moedig …
- sammeke!!! ‘de man met de stompkes’ dat is wat ik hoor waaien te pas en te onpas… als ik iemand bezig hoor over onze sam dan corrigeer ik die persoon direct. het is niet de man met de stompkes, maar de maar met de moed, de drijfkracht, doorzettingsvermogen of gewoon SAM… dat is zijn naam. de oversteek in de boot, het vertrouwen dat hij kreeg van jeff, en aanvaarde. handje klap deed. dat ontroerde me echt…
ik weet wat er binnenkort op mijn nachtkastje ligt. het boek van over de grens (kan bijna niet wachten)!!!!
en wat ze ook zeggen, voor mij zijn jullie allemaal stuk voor stuk uniek en bijzonder… en het gaat niet over het programma, maar het gaat over algemeen!
een handicap da bestaat ni… ik kijk daar naast. het is de persoon zelf dat me intresseert. het leven is wat je er zelf van maakt. en dat doen ze dag op dag. vechten voor hun rechten en om te tonen wie ze zijn. ni dienen gehandicapten, maar de persoon wie ze zijn en de naam die ze dragen.
dikke knuffels aan jullie allemaal (ook niet deelnemers :) )
xxx karolien (17j)
Als ik zie wat die mensen, ondanks hun beperkingen, toch presteren kan ik alleen maar vol bewondering toekijken.Als we allemaal er zo de moed in hielden zou onze wereld er anders uit zien. Een dikke proficiat!