Iedereen wil de expeditie doen slagen en de Caribische Zee bereiken in 18 dagen, maar de laatste loodjes wegen ook nu het zwaarst. Ze moeten zich een weg kappen door de dichte jungle en zakken vaak weg in de modder. s’ Avonds in het kamp beginnen alle deelnemers te beseffen dat ze een uniek avontuur beleefd hebben. Sommigen voelen nu al dat ze als een ander mens naar België zullen terugkeren.
51 reacties op “aflevering 6”
Cera lanceert ‘Zet je in beweging’. Hiermee wil Cera sport- en bewegingskansen scheppen voor alle mensen met een handicap. Daarvoor is 250.000 euro ter beschikking! Iedereen die een project wil indienen met en voor personen met een handicap kan dat nog tot 20 december. Lieve Blancquaert en Marc Herremans zijn de enthousiaste meter en peter.
Fotografe Lieve Blancquaert vergezelt de groep op deze unieke tocht. Uiteraard heeft zij ook haar fototoestel mee. Van haar fotografie kon je al op deze site genieten, nu heeft ze het avontuur vereeuwigd in een boek.
open ondertitels op dinsdag
Op dinsdagochtend kan je naar Voorbij de grens kijken met open teletekstondertiteling. Dat betekent dat doven en slechthorenden het programma ook kunnen opnemen mét ondertiteling. De klassieke teletekstondertiteling kan namelijk meestal niet mee worden opgenomen.
Bestaat er eignelijk een manier om met deze mensen in contact te komen?
Heb zelf een spierziekte, en telkens ik naar “Voorbij de grens” zie dan denk ik: met Sylvie en Julie zou ik wel eens contact willen hebben over hoe zij het hebben leren aanvaarden als jong meisje dat ze een beprking hebben?
Kunnen jullie mij een antwoord bezorgen, en hopelijk een possitief antwoord.
Dank je
‘Voorbij de grens’ en beeldvorming over handicap
Het beeld dat mensen hebben over personen met een handicap heeft veel gevolgen. Dit beeld bepaalt hoe mensen omgaan met mensen met een handicap. In een samenleving die een positief beeld heeft over mensen met een handicap, zullen er veel minder stereotypen en vooroordelen optreden. Daardoor zullen mensen met een handicap gemakkelijker gelijke kansen krijgen. De media spelen een belangrijk rol in de beeldvorming over mensen met een handicap. Zij bereiken niet alleen heel veel mensen, maar het beeld dat zij brengen heeft bovendien een grote invloed op de kijker. Als zij personen met een handicap op een positieve manier in beeld brengen zal dit een positieve bijdrage leveren op het beeld dat er in de samenleving heerst over mensen met een handicap.
GRIPvzw startte naar aanleiding van ‘Voorbij de grens’ met een weblog waarop mensen, in eerste instantie mensen met een handicap, hun feedback en kritische opmerkingen konden geven op het programma. Nu het programma voorbij halfweg is, willen we extra aandacht vestigen op het beeld dat de kijker op mensen met een handicap krijgt via dit programma. We vinden het ook belangrijk dat we het programma vanuit verschillende perspectieven bekijken, zowel vanuit het perspectief van de programmamakers, van de deelnemers van van mensen met én zonder handicap. We nodigen jullie dan ook graag uit om deel te nemen aan de discussies op onze weblog. Je vindt hem op http://www.handiwatch.wordpress.com.
Hallo aan aale deelnemers van voorbij de grens.
Heb het nu al 3 keer gezien spijtijt niet de eerste afleveringen.
Mag ik zeggen van harte proficiat met jullie grootse prestatie.
Mijn ogen zijn serieus open gegaan jullie zijn naast men idool mensen die ik stuk voor stuk enorm bewonder voor jullie doorzetting en de kracht dat jullie tonen om jullie doel te bereiken.
Ze zeggen waar een wil is is een weg awel bij julle allemaal is het willen.
Ik hoop dat vele mensen nu een ander beeld krijgen van de personen met een gehandicap , di e mensen kunnen veel meer dat men denken.
Mag ik nogmaals zeggen PROFICIAT.
hallo allemaal. ik had ook heel graag meegedaan aan dit programma , jammer genoeg was ik er niet bij en ik heb er nog steeds heel veel spijt van. wij als mensen met een handicap worden steeds aan de kant gezet , wij met een handicap worden dood weg bedolfen onder de naam dat wij profieteren van de staat, wij hebben ook niet gevraagd om zo te zijn en wij zijn best ook gelukkige , mensen die op de plaatsen staan van een persoon met een handicap zouden eens een half jaar in een rolstoel vast gebonden moeten worden dat ze eens en voor altijd snappen dat ze van die plaatsen moeten gaan , dit is een schande. wij als personen met een handicap willen ook werken maar wij krijgen de kans niet , ik zou heel graag in het ziekenfonds willen werken aan een burou waarom geven ze mijn de kans niet om eens te proberen , ik ben ook een mens maar geen stuk vuil enz eker geen persoon die proffiteerd . beste mensen aan alle mensen met een handicap komt op voor je echten en laat je niet doen , want soms schoppen ze ons van de ene naar de andere kant zonder in te zien dat wij ook mensen zijn. heel tof van de mensen die dit voor elkaar hebben gekregen maar een ding is jammer dat het maar een ding is voor een persoon met een handicap , alle programmas die worden gemaakt nooit of nooit komt een persoon met een handicap in aanmerking waarom niet ? ???? zijn wij geen mensen mischien? wij kunnen even veel zoals iedereen op deze wereld wij leven ook graag hand in hand met iedereen heef ons de kans om te leven , aub. beste dank en ik wens iedereen die leeft met een handicap heel veel moed en zet door er komt een dag dat het ooit beter wort, nooit opgeven je kan het je moet er voor gaan zet hem op !!!!!!!!! heel veel groeten van Arlette
aan alle medewerkers van voorbij de grens.
Gewoon het beste wat ik ooit op tv heb gezien. ongelooflijk prachtig met veel kippevelmomenten. Hier kunnen heel wat mensen nog van leren. Echt bijzonder knap. Graag willen wij iedereen van de ploeg bedanken voor deze mooie tv avonden. één, bedankt om dit progamma uit te zenden…..
Ronald en Luc, Hasselt.
wat kunnen wij veel van deze mensen leren en wat een zalig moment tussen al de brol die er tegenwoordig op tv te zien is.
Een verademing in tijden van klagen en zagen, aan de deelnemers en programma makers,
thierry
een dikke proficiat, hoorde bij mijn vorig bericht
Van harte gefeliciteerd met het behalen van de einddoel. Alle mensen zijn er geraakt, dacht niet dat allen er zouden geraken.
Blijkbaar begint Anita te beseffen dat ze niet meer kan wat ze vroeger nog kon. Natuurlijk, Sylvie heeft haar er doorgetrokken. Sylvie is één van de doorzetters, één van de leiders.
Ik dacht, na de val van Julie, dat ze ging opgeven maar door de hulp van anderen heeft ze haar einddoel ook gehaald.
Momenteel werk ik in een bibliotheek in een hogeschool te Mechelen en spijtig genoeg beschouwen ze mij als minderwaardig, dat ik niets kan terwijl ik eigenlijk gedeeltelijk verlamd ben aan mijn rechtervoet. Voor de rest kan ik alles maar kan het nooit bewijzen.
Zal ook iets verzenden op het blogadres van Grip
Ook zal ik zeker en vast dit boek kopen en ga vragen aan de mensen die instaan voor de werkgroep voor lotgenotencontact voor mensen met een niet-aangeboren hersenletsel regio Vlaams-Brabant dat ze dit boek ook kopen. Eén iemand werkt zelfs te Pellenberg.
Nooit opgeven heeft heel veel moeite gekost, maar het is verdiend dat ze de eindmeet gehaald hebben.
dit is het beste en meest ontroerend programma dat ik ooit zag. De bedoeling om mensen zoals ik te helpen om anders valide mensen beter te begrijpen in voor mij geslaagd.
Het respekt en openheid waarmee dit gebeurd is van grote waarde.
Het heeft mij elke keer ontroerd en mijn eigen kleine problemen in het juiste daglicht gesteld. Aan alle deelnemers en makers van dit programma een heel erg bedank en dikke proficiat. het is hardverwarmend
Aan de hele ploeg … PROFICIAT!!! Hier zijn geen woorden voor. Wie zijn wij om te zagen en te zeuren over futiliteiten als je deze ploeg hebt bezig gezien.
Kippevelmomenten, tranen in de ogen, en niet uit medelijden, maar uit ontroering. Gewoon prachtig en zaaalig om nog eens zulk een programma voorgeschoteld te krijgen…. om nooit meer te vergeten.
Nog eens een dikke proficiat en het ga jullie nog heel goed in julie verdere leven.
Alle respect en ‘hoedje af’ voor de deelnemers. Elke aflevering heb ik gevolgd. Dit is televisie: mooi, puur en het raakt. Voor mij het beste programma van 2008. Het boek zal snel in mijn bezit zijn.
ZO MOOI, ZO ECHT, ZO MENSELIJK…
HET GA JULLIE ALLEN GOED! JULLIE ZIJN MOOIE MENSEN 1VOOR 1!
Bedankt om dit met ons te delen.
Jullie hebben alle tien het einddoel bereik, prachtig gewoon. Voor elk van jullie doe ik mijn hoed af. Jullie waar één groep die elkaar door dik en dun gesteund hebben. Soms waren er ook moeilijk momenten, maar jullie hebben ze samen overwonnen. Prachtig. Ik hoop dat er bij het grotere plubliek er één knoop wordt opgedaan. Mensen met gelijk welke handicap zijn in de eerste plaats mens. Stuk voor mensen die elk op zijn of haar manier iets wil maken van hun leven.
Dank u voor het prachtige programma. Ik kijk uit naar het boek. Het gaat jullie heel goed.
wie heeft deze aflevering opgenomen en wil die del’en met ons,we hebben door omstandigheden niet kunnen kijken en willen heus wel de trektocht volgen omdat het ons aangrijpt en interesseert
alvast bedankt
maritza
Lieve mensen, wat hebben wij veel van jullie mogen leren.
Mijn woordenschat is te klein, en in Van Dale heb ik ook geen enkel woord gevonden om jullie allemaal: te Bewonderen te Bedanken, te Bemoedigenen en te Eren PROFICIAT!!! aan ieder van u. Het onmenselijke hebben jullie waar gemaakt.
Hopelijk kunnen andere minder valide zich aan jullie optrekken,
MAAR! vooral hoop ik dat de gezonde mens met hun zogezegde kleine kwaaltjes eens aan jullie denken, alvorens te beginnen zagen over hun zere teen of wat dan ook.
Ook nog even dit: dank u wel aan de mensen van de opname jullie hebben een sireen maar wel een onvergetelijke en ontroerende reportage gemaakt, en dank u Lieve voor uw betrokkenheid en wellicht ook een steun in de moeilijkste momenten voor de ongelooflijk moedige mensen die zo’ n tocht hebben durven ondernemen, die beelden blijven op mijn netvlies plakken zeker weten.
Het gaat jullie goed, wees maar heel fier ieder van U.
We kopen zeker het boek.
Het is ongeloofelijk wat jullie gepresteerd hebben, de vulkaan, de jungle, onvoorstelbaar. Voor alle 10 mijn petje af. ‘t Is gewoon prachtig, het zal spijtig zijn als het gedaan is, ‘t zal een leegte zijn. PROFICIAT aan alle tien. Voor allemaal nog veel geluk in het leven. Katrien en kinderen
P.S. Mijn 3 kinderen, 13j, 11j en 9j zaten evengoed aan de buis gekluisterd.
Ik heb jullie programma met enorm veel bewondering bekeken. Fantastisch gewoon hoe jullie allemaal het doel bereikten, ook door een geweldige samenwerking in de groep. Het leek mij soms echt niet haalbaar en een onmogelijke opdracht. Maar echt fantastisch hoe jullie dat allemaal hebben overwonnen en werkelijk grenzen hebben verlegd. Ik wil niet melig doen, maar voor mij is dit een enorme stimulans, om mijn kwaaltjes en zogezegde problemen te relativeren en te minimaliseren en te beseffen dat er grenzen kunnen verlegd worden met de wilskracht en het karakter dat jullie allemaal hebben.Chapeau voor ieder van jullie !!! Ik heb gewoon niet genoeg superlatieven voor jullie prestaties. (Ook mooie foto’s van Lieve Blanckaert trouwens.)k kijk er naar uit het boek te lezen.
Dit programma is zo ongelooflijk fijn en menselijk. Ik heb zelf een heel zwaar ongeval gehad waardoor ik zeer beperkt ben in mij mogelijkheden. Wat deze mensen doen is buitengewoon. Het boek dat ga ik zeker aanshcffen en als er een DVD reeks van uitkom koop ik ze ook. Dat is een echte boodschapbrenger. Sam vindt ik echt de max. Zo positief en ze rustig. Hij staat enorm in zijn kracht en dat vind bewonderenswaardig. De anderen zijn ook fantastisch hoor. Want Anita is er ook wel eentje om u tegen te zeggen. Met zo een karakter gaat ze nog ver komen daar ben ik zeker van. Lieve is ook wel enorm tegen die deelnemers. Een fijne vrouw. Degenen die mij het meest geraakt hebben zijn Sam, Vincent, Henk en Sylvie. Die vondt ik soms zo wijs. Vooral wat ze vertelden over het aanvaarden en het positief leren kijken naar je handicap en niet steeds denken aan wat je niet meer kunt. Dat is wat ik in het leven ook toepas en dat werkt, echt waar.
Ik veronderstel dat ik vandaag mijn laatste reactie geef op jullie programma.
Alweer moet ik bekennen dat het aangenaam spannend, op momenten sentimenteel, soms ook wel realistisch shockerend, maar gelijk hoe… gedreven vanuit diepste wil en verlangen, aankomen was, waarvan men nooit had durven dromen!!!
De spitsvondigheid om onoverzichtelijke situaties toch de baas te kunnen zijn… typeert de kracht van ‘mijn kaskrakers’.
Hierbij merk ik op dat Pieter in mijn ogen evolueerde van een jonge kerel, die eens wou bewijzen wat hij kon, tot een man, die in de bres sprong voor elkeen met als doel SAMEN te arriveren, daar waar ze voor waren gekomen!
Elkeen droeg zijn eigen steen bij. Deze werd op momenten nog zwaarder door onverwachte situaties (cfr. Julie’s val). Maar elke steen is stukje bij beetje overgedragen, overgesleept, overgeschoven, overgestapt tot daar waar het geluid der golven (spijtig voor Jef) verwelkomde tot een zalige oase.
Een oa
vervolg
Een oase van overwinning, een oase van ontspanning, een oase van adrenaline, een oase van samen bereiken wat alleen niet was gelukt, een oase van vriendschap tot in het oneindige, een oase van respect zonder woorden (of gebaren), maar ook een oase van besef van het feit dat het dagelijkse leven opnieuw toekijkt!
Elkeen zal deze ervaring met zich meedragen als een ‘treasure’… En hopelijk niet alleen onze 10 finalisten, maar ook wij allen die hen mochten toeschouwen.
Een schat van informatie over deze volksgroep van mensen hebben ze ons ‘zo maar’ gegeven. Niks vragen ze daarvoor terug… of misschien alleen… Als je voortaan mensen met beperkingen treft, durf dan naar ‘de mens’ te kijken ipv naar zijn eventuele beperking!
Ik wil nogmaals mijn grootste respect uitspreken voor ‘mijn 10 kaskrakers’, maar ook voor Lieve en alle medewerkers, want ik besef dat we die allemaal niet te zien hebben gekregen.
Televisie als deze zou er meer moeten zijn, ik denk dat ik dan nog later in bed zou kruipen dan ik nu al doe!!! ;-)
Hartige, warme groet,
en wie weet tot…?!
Prutsken (alweer)
Proficiat aan iedereen dat zoiets bestaat die wilskracht van iedereen, als dat met valide mensen moet gebeuren komen ze niet allemaal aan, en als het toch moest lukken dat ze zouden aankomen, zou er heel veel ruzie gemaakt zijn.
Ook proficiat aan Lieve, de dokter en heel de ploeg die dat gefilmd hebben en het geluid en aan iedereen die ik vergeten ben PROFICIAT
zo progamma’s zijn er te weinig
Eigenlijk is mijn reactie maar een herhaling van alle andere, maar ik wil hiermee mijn bewondering uitspreken voor iedereen.
Ik ben naar dit programma beginnen kijken met de vraag “wat doen ze die mensen aan ?!” “weer een sensatieprogramma” maar ik heb al in de eerste aflevering mijn visie moeten herzien. Wat een kracht gaat er uit van die mensen ! Ik heb meer dan eens zitten wenen bij zoveel doorzetting ! Momenteel maak ik mentaal een moeilijke periode door, maar dit programma zorgt voor de nodige dosis relativering en geeft mij ook de kracht om door te zetten. Hoe moeilijk je het zelf ook hebt, er zijn altijd mensen die het nog moeilijker hebben ! Ik kan me echt optrekken aan de manier hoe deze mensen door het leven gaan.
Proficiat aan alle deelnemers en de ploeg !
Bedankt voor jullie hulp !
Een dikke proficiat aan alle deelnemers die deze missie tot een fantastisch einde hebben gebracht. Jullie waren één hechte groep die voor elkaar door een vuur gingen. Respect. De eerste aflevering heb ik helaas gemist. Toen ik de eerste keer naar het programme keek was het wel slikken. Wij hebben Anita enkele jaren geleden gekend en we kunnen nog steeds niet geloven dat Anita zoiets overkomen is. Anita, we wisten vroeger al dat je een vrouw met een ongelooflijk karakter was. Wat je nu bewezen hebt grenst aan het ongelooflijke, petje af.
Het ga je goed, groetjes Wilfried Nicolai zoon van Frieda
Proficiat aan iedereen die de expedietie tot een goed einde heeft gebracht.
We hebben thuis ook wel problemen maar door dit programma zie je dat er wel kan overzetten en de draad terug kunt opnemen Het heeft mezelf een echte duw gegeven; Onze zoon van 15 is mentaal gehandicapt en kan bijna niet praten, maar ook niet communiceren doordat hij geen gebaren taal of smog kent.hij red zich ook wel uit de nood , maar je ziet maar dat niet verstaan worden echt niet zo simpel is. We onderschatten misschien zijn mogelijk heden. We denken al lang na om Floris een hond te kopen maar zijn bang voor het werk. Na het programma hebben we de knoop doorgehakt en onze Golden retriever besteld . We gaan onze zoon er echt plezier meee doen. Ik zelf ben net aan mijn schouder geopereerd en weet hoe moeilijk het is afhankelijk te zijn van iemand maar bij mij duurt het maar 6 weken.
Vervolg ,
Je ziet maar De wil is belangrijk, het doorzetting vermogen om iets te kunnen om verder te gaan met het leven.
Bedankt, voor het mooie programma ,
Leen
joepie alle 10 hebben jullie het gehaald ook met wat spanning maar dat hoort er bij ik hoop ooit jullie eens te mogen ontmoeten stuk voor stuk waren jullie fantastisch en lieve bedankt voor dat mooie boek ik zal het met veel spanning lezen zoals ik naar de serie gekeken heb
veel liefs
marie-louise
waar blijven ze toch de moed halen om nog altijd te blijven doorgaan , ik heb er gewoon de woorden niet voor om dit te beschrijven , ik weet maar al te goed hoe ze zich voelen en hoe moeilijk ze het hebben , omdat ik ook alledagen terug moet vechten tegen mijn eigen handicap , ik ga er helemaal in op , ik denk waarom ben ik er niet bij om hen te helpen als ik ze zo bezig zie ,
er moet beweging in komen dat zone mensen die echt aan sport en beweging willen gaan doen , de kans krijgen om iets te vinden waar ze zich groot en sterk in voelen , ik zelf zou dat ook graag willen , al is het voor mij zelf al heel beperkt om nog aan een sport te kunnen meedoen , maar zelf een project opstarten dat kan ik persoonlijk niet , omdat ik de mogelijkheid er niet voor heb , toch hoop ik dat er iets opgang gaat komen , om zone mensen verder te helpen ,
groetjes nog eens aan de hele ploeg en een dikke kus , van Myriam Van den Audenaeren ,
en wij maar klagen en zagen. dikke proficiat aan de hele ploeg. vele kippenvel momenten gehad en veel traantjes gelaten. stuk voor stuk schitterende mensen.groetjes
Wat deze mensen gepresteerd hebben is buitengewoon. Ze zijn echt bewonderendswaardig. Ikzelf had tranen in de ogen van geluk te zien bij het einde van hun reis. Ze hebben allen hun doel bereikt door een enorme samenwerking. Er zijn geen woorden voor. Proficiat.
Amai weeral zo’n mooie, ontroerende en geestige aflevering.
Heel spijtig dat het volgende week de laatste is maar mooie liedjes duren niet lang.
Er zouden meer zo’n programma’s gemaakt worden want al die andere zever ben ik toch stilletjes aan grondig beu!
Aan iedereen nogmaals een dikke proficiat en vele dikke zoenen. Jullie zijn echt Fantastisch.
Ook een pluim voor Lieve, het zijn echt Prachtige foto’s. Fotografie is een grote hobby van mij en jou manier van werken en je kijk door de lens is echt machtig!
Nog 1 maal snotteren en dan is het echt gedaan, dan moet ik echt afscheid nemen van mijn Helden.
Vele Groetjes
Leigh
Ps:Vraagje aan één:
Hoe zit het met die chatsessie?
heb het jammer genoeg niet van het begin gevolgd maar ben wel blij dat ik het gezien heb!!!ongeloofelijke kracht dat al die mensen hebben waar wij nog veel uit kunnen leren, knap om te zien ook hoe de groep naar elkaar groeide en elkaar hielpen!!ik wou dat ik erbij was,zou zo zijn meegegaan maar dat ik de volledige expeditie had kunnen volhouden dat weet ik niet!ps; als henk iemand ook wil leren kennen die niet in een rolstoel zit??
goed gedaan van iedereen en ik ga alvast de fotos bekijken want die zien er schitterend uit!!!!
groetjes natasja
Proficiat aan iedereen,eindelijk kwam er een een reeks van samenwerking,ipv;mekaar uit te stemmen of te blokeren veraden,zowel op tv als in het dagelijkse leven,de sensatie word iedereen eens beu.
Laat dit een voorbeeld voor de vrt worden,kan dit ook voor mensen zonder beperking??
Ben eens benieuwt.
Hadden deze mensen niet mekaar geholpen waren ze er nooit geraakt.Dit telt voor iedereen.
Samen sterk.
Hoop dat er snel een dvd van komt.
Wat een prestatie. Van de hele bende…
Ik voel me zo onbenullig als ik naar de serie kijk. De moed, de doorzetting, de behulpzaamheid, de vriendschap… Elke “normale” mens kan daar een les uit trekken.
Zoveel schoonheid en zoveel kracht gebundeld in tien mensen… Eén voor één zijn jullie zoveel meer waard dan ik, ik weet heel zeker dat ik nooit die tocht had kunnen volbrengen, zelfs niet met negen vrienden zonder beperkingen…
Ik wens jullie alle tien het allerbeste in jullie leven, jullie verdienen niets minder dan dat !
Ik zie dat ik de zoveelste in de rij ben om jullie te feliciteren, het was prachtig en ontroerend. Zoals Leen De langhe zegt we hebben hier momenteel ook de nodige zorgen maar door dit programma te zien krijg je het gevoel als je maar écht wil dat het dat wel in orde komt, vooral het samenwerk, de wil om tot het einde te gaan, gewoon fantastisch! Ik moet zeggen ik zou nooit zover geraakt zijn hoor! ‘k Ben wel eens naar de kijkcijfers gaan zien en zie dat die spijtig genoeg niet erg hoog waren. Het programma stond blijkbaar t.o. Boer zkt Vrouw bij vtm. Moet misschien op latere datum nog eens heruitgezonden worden en dan op een uur dat er niets speciaals tegenoverstaat? Ik vind dit toch één van de prachtigste reeksen die ik tot nu toe mocht zien. Nog eens een dikke proficiat voor jullie allemaal! Veel liefs Gerda Rosiers
SCHITTEREND !!!! Prachtig programma. Een voorbeeld van moed, samenwerking en vriendschap. Van ieder van jullie kunnen wij alleen maar leren. Ik zie Julie bijna wekelijks. Wij kennen mekaar wel niet persoonlijk maar ik sta er toch van te kijken tot wat ze allemaal in staat is geweest. Proficiat aan de makers van dit programma. Zo moet televisie zijn.Dat zijn de programma’s die heel veel mensen willen zien. En natuurlijk mijn grootste bewondering voor alle deelnemers. Het ga jullie goed in je verdere leven.
Ik heb er gewoon geen woorden voor… Ik ben diep geraakt door zowel de moed van de 10 deelnemers, de manier waarop Lieve Blanquaert de deelnemers interviewde en met hun eigen proces meeleefde en meeging, de dokter die veel leed hielp verzachten als door de crew die de video-opnames maakte. Het is een wonder gebeuren wanneer mensen alleen op elkaar aangewezen zijn en stap na stap, in de meest moeilijke omstandigheden, groeien naar elkaar toe. Ik bergijp Jef die zich - door zijn probleem met communicatie - uitgesloten voelde en de onmacht van de 9 anderen om hem er telkens weer bij te betrekken, elk bezig om zelf te overleven. Het is zoals Lieve schrijft in haar boek: doof zijn, het wegvallen van verbale en horende communicatie is van het moeilijkste om te verwerken in een wereld waar veel gepraat en mondeling gecommuniceerd wordt. De uitsluiting - meestal niet gewild - is rap een feit. Hopelijk mag Jef na verloop van tijd inzien dat zijn aanwezigheid onontbeerlijk geweest is voor het welslagen van de expeditie en dat hij daar vrede kan mee nemen. Ik ben ook diep geraakt door Sylvie: haar humor, attent nabij zijn, haar echt vrouw zijn dat op heel bepaalde momenten aandoenlijk was, als ik nog maar denk aan het voorval met Lieve in de rolstoel van Anita: de manier waarop ze Anita liet ‘zien’ dat Lieve in of uit de rolstoel altijd dezelfde blijft. Ik hoop toch zo en wens het uit de grond van mijn hart dat Anita tot een vorm van aanvaarding kan komen en een eigen nieuwe weg in het leven kan vinden zonder het verlies van haar gezin. Ik hoop voor Julie dat haar laatste operatie ook de allerlaatste wordt, dat ook zij die nu zelfstandig woont, haar eigen plek in de maatschappij kan vinden en er gelukkig in zijn. Dat geluk wens ik voor elk van de deelnemers, ook voor Sam, voor Arnoudt, Pieter, Sven, Henk en Vincent die me raakten door hun doorzettingsvermogendie en elk op hun manier proberen vorm en inhoud te geven aan hun leven met een beperking. Het was treffend hoe - voorbij de beperking - meer en meer de mens van elke deelnemer in de verf kwam te staan…
Het boek van Lieve Blanquaert is adembenemend: om vele keren opnieuw te lezen!
Dank aan jullie 10: jullie zijn stuk voor stuk prachtige mensen! Jullie getuigenis zal nog lang nazinderen…
Beste mensen,
Nou ja, ik ben Tina en ik moet zeggen echt ongelooflijk wat zij volbrengen en echt in mijn hart doet dit zo goed. Ik heb geweend, gelachen (in die zin dat ik ergens me aan jullie kan optrekken).
Ik ben 38 jaar en ja heb epilepsie en val terug vaak in teleurstellingen, zowel in de maatschappij en mezelf. Emotioneel dat ik kan zijn, zo hard kan ik zijn, laat liever zeggen koppig. Een hele dikke proficiat.
Echter ik ontbreek in vriendschap, genegenheid en begrip. Als je dat hebt, bent je niet één mens maar heel de wereld.
Bedankt voor jullie reportage en aan allen één oprechte dikke kus.
goede dag iedereen.
is sta verstomt van jullie programma
ik ben ook rechts verlamt(80%°) invalide
en 53 jaar dat kwam allemaal door een hersentumor
15jaar geleden
mijn vraag is nu:kan ik mailen met die personen
omdat ik ze bewonder voor moet en zelfopoffering
ik al naar uit naar jullie volgende programma
graag had ik een mailtje terug
groeten johan
ik ben erg ontroerd door de enorme inspanningen die deze mensen leverden.
Dit is voor ons, niet-gehandicapten, een reeks die ons alleen maar stil kan krijgen en een enorm respect voor hen kan oproepen.
Ook al werken mijn vrouw en ikzelf met jongeren met een handicap, dit is voor ons ook voorbij de grens.
Schitterend en een enorme pluim.
Beste Ploeg
Ik heb het boek vorige week dinsdag gekocht.
De meesten van de afleveringen hielp m’n zakdoek de aflevering doorkomen, want is zéker ontroerend.
Verschillende afleveringen heb ik zitten wenen van ontroering.
Meestal ging het om emotie, als mijn zakdoek me moest helpen.
met vele emotievolle groetjes
groet ik jullie
een persoon met een lichte vorm van autisme
Ines Verleye
Beste Ploeg
Ik heb iets vergeten te zeggen.
Als “Voorbij de grens” uitkomt op DVD, koop ik het.
Zeker weten!
met veel bewonderende groetjes
sluit ik hier af
Ines Verleye
Hier en daar lees ik wat kritiek die ik voor een deel kan volgen. Voor sommige mensen is een een tocht als deze ver voorbij de grens en zij voelen zich nu misschien tekort gedaan. Voorbij de grens gaan kan gevaarlijk zijn, maar je grens leren kennen en ermee leren omgaan is belangrijk. Of daar een tocht met camera’s voor nodig is, natuurlijk niet maar het is een wel goed programma en de deelnemers verdienen enorm veel respect. Iemand met een beperking moet natuurlijk geen (willen) held zijn en bergen willen verzetten of beklimmen, maar het mag wel. De verdienste van programma’s als Voorbij de grens en Zonnekinderen is dat het helpt om buiten vakjes te denken.
Deze reeks brengt mensen in beeld die de moed hebben om te durven leven en grenzen op te zoeken. De reeks toont ook dat er soms meer moed nodig is om hulp te vragen en te aanvaarden dan om koppig absoluut alles alleen te willen kunnen. Aan al wie van ver of dichtbij bij het programma betrokken was, dankjewel !!!
Ik ben minder valide en heb het programma gevolgd vanaf het begin. Graag had ik geweten welk merk van rolstoel er is gebruikt tijdens de overtocht. Waar deze te verkrijgen is en wat de kost is van zo’n rolstoel. Deze lijkt mij gemakkelijk te besturen voor mij. Groetjes
Dit programma heeft mij echt geraakt, en doen beseffen dat al deze mensen , stuk voor stuk, op een heel mooie aparte manier , een eigen wil en doorzettingsvermogen hebben. En dat wij nog erg veel van hen te leren hebben. Ik werd echt geraakt door hen eenvoud, en hun “samen”-gevoel.
Moge het jullie goed gaan.
@ Marc Daes
De gebruikte rolstoelen zijn van het merk Kuschall.
Het gaat om speciaal ontworpen prototypes voor de uitzending, met een afneembaar derde wiel vooraan, versterkt kader en mountainbikebanden. Deze stoelen zijn (momenteel) niet te koop. Meer info over deze stoel: Invacare België in Loppem.
grtz
Een ongelooflijk mooi, aangrijpend programma !!! Heel mijn gezin heeft elke maandag met heel veel verbazing gekeken hoe deze mensen elke keer opnieuw de uitdaging aangingen. Wij werden elke keer opnieuw met onze neus op de feiten gedrukt dat het ons allemaal kan overkomen.
De manier waarop wij deze mensen hebben mogen leren kennen is gebasserd op enorm veel respect en ontzag. De manier waarop Lieve haar werk gedaan heeft, is zo menselijk en ontroerend.
Tuusen al de dagelijks (wegwerp)programma’s is dit iets dat een afdruk heeft nagelaten. En dat is uniek de dag van vandaag…
Vele welgemeende groeten
Het wordt een cliche,maar in een woord geweldig. Deze 10 mensen zijn een enorme inspiratiebron voor iederen,met of zonder beperking. Wat deze groep gepresteerd heeft,daar kunnen we nog veel van leren.Ook een woord van dank voor de fotografe Lieve,die deze mensen op een bijzondere wijze aan ons getoond heeft dmv haar foto’s. Een programma waar iedereen,deelnemers en makers,ontzettend trots op kan zijn.De tv-makers hier in Nederland kunnen hier nog heel veel van leren.
Deelnemers bedankt,jullie hebben mij geleerd om niet bij de pakken neer te gaan zitten als het tegenzit in het leven.
Hallo,
Ik ben Danny Verwaest en zit buitenshuis in een elektrische rolstoel door een spierkziekte, binnenshuis verplaats ik me nog met een pinguïngang. Ik heb alle afleveringen gezien, in het begin heb ik de afleveringen opgenomen want ik had schrik dat het een soort van uitlachtelevisie ging worden en in dat geval kon ik versneld verder spelen maar dat was niet nodig, ik heb alles bewust gezien en ik heb echt bewondering voor deze mensen. Ik heb al schrik als ik uit mijn vertrouwde omgeving moet treden, een feestje, een vreemde cafe, een restaurant waar ik nooit ben geweest, telkens vraag ik me af, kan ik binnen, is er een aangepast toilet, kan ik mijn busje parkeren zodat mijn deuren en lift opengaan en dergelijke en deze mensen gaan zomaar met de vlieger naar de andere kant van de wereld, ik zelf zou dit nooit kunnen en durven. Ik heb een heel grote mond in het weekend, draag redelijk dure kleren en hang regelmatig het paljaske uit, puur en alleen maar om me te bewijzen maar door dit programma ben ik vorig weekend terug sinds jaren naar een gewone jeanswinkel geweest voor gewone kleren en de rest gooi ik bijna allemaal weg, ik denk (hoop) dat ik door dit programma inzie dat ik niet de man moet uithangen in mijn uitgangsmilieu tot zes uur smorgens, gewoon doen is al goed genoeg en ik moet me niet beter voordoen dan dat ik werkelijk ben.
Danny met zijn voetjes terug op de grond…
danny.verwaest@woutersbalen.com
Proficiat, voor de 10 en de anderen die eraan meewerkten! Ik heb al altijd veel respect gehad voor mensen die ondanks tegenslagen niet opgeven maar er keihard voor gaan om gelukkig te zijn. De afgelopen maandagen hebben mij er alleen nog meer van overtuigd dat iedereen het kan! Als je ervoor wil vechten… Ik vind het helemaal niet zielig, of heb geen medelijden met jullie maar wel met mensen die zielig voor hun TV wegkwijnen en vergeten dat er buiten échte mensen lopen. Ik bewonder zij die buiten komen & vrienden maken & van het leven genieten ondanks dat het soms al eens tegengaat. Ik heb ook niet de zegen van een gezonde portie energie als ik niet strikt mijn eet- en sportprogramma
volg maar ik geef het niet op. Als het lopen in de velden niet lukt dan maar ‘t zwembad induiken, maar niets doen om gezond te blijven, nooit!
Ik hoop dat vele mensen moed hebben gehaalt uit ‘ voorbij de grens & verder veel geluk voor de 10
kusjes
Bieke uit Zwevegem
Ieder van jullie verdient , alsook lieve , verdienen de grootste onderscheiding die er is , wat ik wil zeggen is al door alle vorige reacties benadrukt
mijn speciale sympathie gaat naar jef , ik ben maar gedeeltelijk doof ( afhankelijk van het geroezemoes en de geluiden rondom rond ) ik begrijp hem , het niet geintegreeerd worden in een horende groep!! ik heb het al een beetje opgegeven steeds opnieuw te vragen ,,wat zegt u ,,en knik veelal of lach , om iets wat ik niet verstaan heb !
voor ieder van u , jeff, sylvie , anita, pieter, sam, vincent,henk, julie, arnout , sven
Respect om voor velen een voorbeeld te zijn ,hun moed te geven door te gaan , en niet op te geven
viv
Dag FIJNE MENSEN,
de voorbije weken heb ik met plezier, bewondering en zo meelevend,de reeks “voorbij de grens” gevolgd.
Menselief… bewonderenswaardig, moedig, en adembenemend. Al heb ik me wel eens geërgerd aan het feit dat sommigen onder jullie zich precies soms wilden of moestenbewijzen. Gelukkig heb ik dit vlug kunnen loslaten, waardoor jullie geen gehandicapten waren, maar zo’n hechte groep mensen (met een handicap).
De reportages waren zo schitterend. Niet sensationeel, maar zo sterk, krachtig en verbonden. Heel dat gebeuren was zo menselijk, puur, echt prachtig en mooi weergegeven, dat het ook mij niet onberoerd liet. Ik werd vaak geconfronteerd met de wijze waarop ik mijn handicap beleef, en moest dan ook na elke aflevering dikwijls al snotterend een beetje bekomen van zoveel gewaarwordingen die me overspoelde.
Dingen die ik al wel wist over mezelf, maar op de één of andere manier toch verdrong, werden me door de ppuurheid van jullie belevenissen en manier van “zijn” plots zo duidelijk, dat ik er niet meer omheen kan en wil.
Het verlangen om MEZELF te zijn is, door allerhande omstandigheden en ontdekkingen zo groot geworden, dat ik hoop om mechanismen en ideaalbeelden ooit af te kunnen leggen en van hun voetstuk te kunnen halen.
Straf hé, ik ben dan al blind van bij mijn geboorte, en toch zitten kwetsbare addertjes en angeltjes nog zo diep.
Een mens hoeft dan ook niet gehandicapt te zijn om zichzelf tegen te komen, dat brengt het werken aan jezelf gewoon met zich mee; en het is zo boeiend om inzichten op te doen uit datgene wat het leven te bieden heeft.
Door het trotseren van zoveel letterlijke en figuurlijke confrontaties die jullie aan lijf en ziel ondervonden, en de overwinning van de expeditietocht, hebben jullie me als het ware nog meer gestimuleerd, uitgedaagd, uitgenodigd en gemotiveerd om me een weg te blijven banen doorheen het oerwoud van mijn eigen verwerking en groeiproces, opweg naar mijn wording
de KRACHT van jullie onderneming heeft me bijzonder ontroerd aangegrepen, aangemoedigd en diep geraakt.
LIEVE MENSEN,
ik wens voor jullie…….
dat alles verder op wieltjes mag verlopen,
dat krukken je blijvend verder helpen op de weg naar VOORUIT,
dat hulpmiddelen er blijvend voor zorgen dat je kan geraken waar je wil komen, en kan bereiken wat je wil bekomen,
dat je vanuit je kleinheid groootse dingen kan waarmaken,
dat je verder kan kijken dan je neus lang is,
dat je Gehoord en Gezien wordt zoals je bent,
dat je blindelings kan zien waar het in ‘t leven op aankomt via je doorzettingsvermogen, moed, zin voor humor, het respecteren van je groeiproces, het zorgen voor jezelf, en het benutten van je mogelijkheden, opdat je nog lang, gelukkig en gezond kan genieten van wie je tendiepste bent.
Een verblindend-feliciterend knipoogje voor Alle mensen die deze uitzendingen zooo mooooi gemaakt hebben, en een zeer genegen, hartverwarmende en liefdevolle knuffel voor ALLE DEELNEMERS DE DOKTER en LIEVE.
Heel veel liefs, het ga jullie goed, een Hartelijke groet en ontzettend veel succes met wat je doet.
Rit.